„Ciała wodne” to prekursorska książka z obszaru błękitnej humanistyki i hydrofeminizmu. Neimanis zachęca nas do przemyślenia związków pomiędzy naszymi ciałami a środowiskami wodnymi. Woda staje się w jej analizie źródłem połączeń, relacji i wszelkiej przesiąkliwości, wiąże istoty (nie-)ludzkie ze światem wokół nich – od oceanów, które nas otaczają, po wodę, która stanowi większość naszych ciał. Takie rozumienie cielesności rzuca wyzwanie nie tylko indywidualizmowi, ale także antropocentryzmowi.